Ik liep vandaag alleen over de havenhoofd pier in Scheveningen enbedacht me dat de ongelijke stenen daar een metafoor zijn voor demanieren waarop je het leven kan zien. Loop je rustig en voorzichtig,dan is de kans klein dat je valt, zal je weinig overkomen. Saai. Loopje wat harder, zonder echt goed te kijken, dan glij je hier en daaruit, misschien breek je wat, maar het heelt weer. Spannender. Je kanook gewoon keihard rennen en na een aantal meter verdrinken in zee. Danheb je wel een enorme kick gehad, het duurde alleen niet zo lang.

Over het algemeen ga ik voor een combinatie van rustig en watharder lopen. Vallen en opstaan, hoewel het vallen me meestal zwaardervalt dan het opstaan. Bergop doet meer pijn. Daarom besloot ik vandaager dus alleen op uit te gaan. Even mijn hoofd legen. Om elf uur stapteik op de trein en om half acht was ik weer thuis. Het was heerlijk.Zand, zon, zee, lekkere vis en aardige mensen. Ik had de onbedwingbarebehoefte om het huis uit te gaan, weg. Zo ver mogelijk weg. Weg van deziekte, van de ruzies, de stress. Gek genoeg ik heb er ook geen secondeover nagedacht toen ik door de branding liep. Ik dacht helemaal nergensaan, maar luisterde naar Milow, Jason, Sufjan of Sister Hazel.

Ik weet niet of ik van je gehouden heb. Ik ben wel verliefd op jegeweest. Nah, eigenlijk ben ik dat nog steeds. Maar jij dus duidelijkniet, hoewel alles erop wees, de vorige keer. Het zoenen, de lievewoordjes, het uit eten gaan. Het was allemaal zo fijn, maar misschienheb ik het enorm verpest. Ik hoop teveel, vergeet teveel, interpreteerte slecht. Ofzo. En nu ben ik jaloers, stikjaloers, op het meisje datblijkbaar wel de kwaliteiten heeft om je aan haar te binden. Ik wil hetliefst haar ogen uitkrabben met een hark, maar jij bent de schuldige.Niet dat ik helemaal eerlijk ben, met hem. Ik trok partij voor hem, delaatste keer. Vrienden laat je niet vallen. Blijkbaar. Ik vond gewoondat je niet zo moest zeuren. Daar ben ik de laatste tijd echtallergisch voor geworden, voor gezeur. Hij ook, dus we waren hetunaniem met elkaar eens. Heerlijk.

Het was gewoon never ‘ment to be’, maar mijn verstand zegt watanders. Op de dag dat die twee het met elkaar eens zijn vier ik eenfeestje, echt. Als ik het een toch eens met het ander zou kunnenbexefnvloeden. En dan vooral m’n gevoel met m’n verstand, dan had ik veelminder domme dingen gedaan, dan had ik niks gevoeld voor je, dan had ikniks gevoeld voor hem. Maar dan had ik wel langzaam en voorzichtig overde pierstenen gelopen, zonder vallen en uitglijden. Saai.

Paradoxale leugens
De smetten van de samenleving
In jou getergde ogen
Waarom ben je zoals je bent?

Heimelijke geneugden
Als je vanachter je computertje
Mij af loopt te zeiken
En me vraagt waarom ik ben, zoals ik ben

Zoete vleugen
Als mijn moeder de deur opent
Of ik zin heb in de net gebakken appeltaart
Met warme chocolademelk

En door met de leugen.

Ik fietste vandaag naar mijn werk en bedacht me: ik heb niet eens gezegd dat ik van je hou voordat je wegging… Wat als? Met tranen in mijn ogen fietste ik verder, en om niet met rode ogen op mijn werk aan te komen, visualiseerde ik de hele operatie die je een uur later zou ondergaan.

5 weken geleden kregen we te horen dat je kanker had. Een carcinoom in het laatste stuk van je darm. En vanaf gisteren lig je voor een week in het ziekenhuis. Toen ik je opzocht gistermiddag had je zoveel pijn dat je ervan trilde. Ik schrok ervan. Zoals A zei: vaders horen sterk en krachtig te zijn in jouw ogen en dat hij er nu zo bij ligt, dat klopt gewoon niet.

Ik weet niet zo goed hoe ik je kan helpen, wat ik voor je kan doen. Anderen weten niet hoe ze mij kunnen helpen en wat ze moeten doen. Ook dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat het erbij hoort, om J te quoten. Wat jullie kunnen doen? Gewoon doen wat jullie altijd al deden: lief zijn, vrienden zijn, een luisterend oor bieden.

Ik ga het nodig hebben, de komende tijd.

Ze was mijn fatalistische hyves-meisje. Zo’n Giph meisje, zo’n Noxeblle. Een meisje waar je zachtjes van gaat zuchten. Alles wat ze deed vond ik mooi. Ze kon naakt op haar hoofd staan en haar schurft uit haar haar krabben met haar kalknagels, en nog vond ik haar prachtig. Ze was moeilijk. Altijd jaloers, altijd verongelijkt, het was nooit goed genoeg. Ze kon ongelofelijke scxe8nes trappen om niks, of om alles, en dan wist ze niet waarom. Ze hield gewoon van aandacht. Maar dat gaf niet, want ze was zo beeldschoon.

Ze sprak een taal die ik niet kon bevatten, met woorden dezelfde als de mijne, maar ik snapte er geen kont van. Als ze zei: ‘Ik hou van jou’, kon dat simpelweg ‘ik hou van jou’ betekenen, of ‘ik haat je’, of ‘momentje lief, ik moet even naar de bakker’ weet ik veel. Ik wist niet veel. Eigenlijk wist ik helemaal niks. Ik werd er zo moe van, van met haar omgaan. Zij ook van mij, blijkbaar, want het enige dat we echt samen deden was slapen. En nog was ze niet saai. 

Ze kon waanzinnig sexy zijn, als ze hele gewone dingen deed. Lezen, gitaarspelen, lopen, omkijken. Eigenlijk was haar geilheidsgehalte recht evenredig met het aantal kledingstukken die ze aanhad. Hoe naakter, hoe beter. Dat heb je soms met meisjes, dat ze mooier zijn naarmate er meer kleren uitgaan. In tegenstelling tot andere meisjes, die vooral het beeld over hen niet moeten laten verpesten door zich uit te kleden en de onder kleding verstopte wratten of puisten op hun rug vrij te geven.

Ze was zo’n meisje, en ze was van mij, 3 hele maanden lang. Een fantastische tijd, waarin we overal heengingen, om haar maar te kunnen showen. Ik wilde haar eigenlijk de hele tijd omarmen, met twee armen, om aan de hele wereld te laten zien dat ze van mij was, en dat andere mensen vooral met hun klamme flappen van haar af moeten blijven, verdomme. Ik was overigens nooit jaloers hoor. Nooit. Maar zij wilde nooit hand in hand lopen, doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Ze hield vast niet van jaloezie of zo.

Ze hield ook niet van zoenen en niet van seksen. Ze hield niet van romantische smsjes, mailtjes, kaartjes, cadeautjes. Ze hield ook niet van andere braakopwekkende acties die mensen doen als ze net verliefd zijn, zoals haar naam in stoepkrijt voor haar slaapkamerraam schrijven en er dan middenin gaan zitten met een roos in je mond. Ze vond het pathetisch, en ik werd er fatalistisch van (Niet leuk? Nee? nou dan niet, kutwijf! Maar ik hou wel van je hoor.)

Van zoenen met anderen hield ze wel.

Eigenlijk was ze gewoon een kutwijf.

Even promoten:

www.witteruimte.nl

De site van een vriend van me, met prachtige foto’s. Echt, Echt, Echt even kijken.

Nee echt.

Doen.

lazy on the couch on sunday afternoon
sipping up the tea, playing with my teaspoon
watching the people passing by
Playing my guitar, but only a few tunes

No one would’ve thought
that this day would come so soon
no melody or verb could describe
what I’m hiding deep inside
Going back in thoughts I realise
that Im seeing me in your eyes

but I’m still…

lazy on the couch on a sunday afternoon
playing with the tea, sipping up the teaspoon
watching the passing people by
playing my guitar, but only a few tunes

C: Vraag je je nooit af wanneer dit stopt?

J: Ja, en ik vind het zo eng dat ik nu weet wat ik moet doen. En dat ik niet weet wat ik moet doen, maar wel weet dat dat erbij hoort.

C: Je zou bijna bang worden dat het went

J: Nee, het went nooit

Ik heb de hele dag van die gedachten die komen en weer gaan
Ik denk dat ik het jou wel kan vertellen,
Mijn hoofd raakt te vol om nog normaal te kunnen denken
De middelen om te kalmeren zijn al tijden uitgeput

Ben ik liever alleen of ben ik liever met je samen?
moet ik er persxe9 elke avond uit?
zo zit ik op mijn kamer na te denken,
met jou, hier slapend in mijn armen

Ik kan je hier al niet meer vinden,
je bent voorgoed verdwenen in het niets,
alleen een video die nog rest, van jou in betere tijden
ik probeer je te vervangen door de mensen om je heen

ik zocht en vond in iedereen een stukje jou,
maar het beeld vervaagt
en ik weet allang niet meer naar wie ik zoeken moet

Zuchtend zette ik mijn fiets op slot, zuchtend liep ik detrap op, zuchtend vroeg aan Joost of hij naast me ging zitten, aangezien ikzox92n les niet in mijn eentje aankon. Hij liet me zijn nieuwe huis zien op papier en ik was plaatsvervangend blij. Deles was nog niet begonnen, dus het mocht nog, dunkt mij.

Toch is het weer de schijn die me bedriegt. Weer mocht ikniet gezellig samen met hem zitten, zelfs niet vooraan. Als een melaatsebuilenpestlijder werd ik gexefsoleerd. Vijf hele zitplaatsen voor mezelf. Wat eengulheid. xc9xe9n voor mij, xe9xe9n voor mijn jas, xe9xe9n voor mijn tas, xe9xe9n voor mijn egoen xe9xe9n voor uw bierbuik.

Alsof het, als ik binnen een straal van twee meter van uwnaar rottende visafslag ruikende ademwalmen zit, ook maar enigszins mogelijk isom te praten. Wie er ook naast me zit. We zijn vorig jaar verkeerd begonnen,net als bijna ieder ander overigens, maar de rest van de pispaaltjes is(gelukkig voor hen, helaas voor mij) vorig jaar geslaagd. En nu ben ik eenzaam,alleen en dus vooral eigenlijk heel zielig. Overgeleverd aan uw grillen, alseen kreupele koe in een weide vol scherpschutters. Misschien moet ik mijn hoofdmaar voor de loop zetten, snel en pijnloos.

Ik heb vreemde leraren gehad in mijn leven. Leraren die optafels gingen staan, of er gewoon mee gooiden. Leraren die gingen schreeuwen,of schelden of vertellen dat ze altijd zo lekker actief zijn als ze zijnklaarkomen. Natuurlijk vanuit puur biologisch oogpunt. Maar ik kan het allemaalhebben. Soms had ik last van plaatsvervangende schaamte, soms kon ik er ookkeihard om lachen. Afhankelijk van mijn hormoonspiegel, waarschijnlijk.

Maar van alle leraren die ik gehad heb in mijn schoolgaandeleven, heeft er geen xe9xe9n het gepresteerd om zijn poot zo lang stijf te houdenen me te verbannen tot een jaar lang eenzame afzondering. Mijn altijd totuitleg bereide vrienden zitten nu achter mij en mijn enige redding in de jungleder ingewikkelde sommen is mijn antwoordenboek, dat mij vanaf nu met raad endaad terzijde staat. Ik leer er ook vast een stuk meer van.

Nu is het natuurlijk wel makkelijk om de schuld op eenleraar te schuiven. En daarom doe ik het ook. Natuurlijk was ik aan het pratenen lette ik niet op, net zoals 95 % van de klas trouwens, om maar eens metkeiharde cijfers te komen. Want getallen liegen niet. Dus waarom moet u mijhebben? Waarom kan er dit jaar niet met een schone lei begonnen worden? Ligtdat aan mijn totale desinteresse voor uw vak en uw frustratie daarover? Of isdat te arrogant gesteld en wilde u uw gezag gewoon laten gelden om de rest vande klas maar vast te waarschuwen?

Deze vragen zijn gesteld vanuit louter retorisch oogpunt. Ikzal nooit zox92n goede band met u krijgen dat u ze voor mij beantwoordt en mijnEQ en mensenkennis zijn te laag om het zelf te doen. Daarbij interesseert hetme ook geen schrikbarend weinig. Als er maar normaal gedaan wordt en ik weergewoon mag opgaan in x91the crowdx92. Geef mij nog een kans, mijn waarde leraar,lieve man. Neem mijn zonden op u en vergeef me mijn schulden. Maar laat het dagelijksbrood maar achterwege. Amen.

Ik wil hierbij nog even zeggen dat dit verhaal puur op fictie gebaseerd is. Alle overeenkomsten met leraren uit het heden en verleden berusten op louter toeval.